Mér var tjáð það í dag að ég væri karlremba. Það er að mörgu
leyti kannski satt en að mörgu leyti líka ósatt. Konur mega alveg
eiga sinn rétt fyrir mér svo lengi sem að hann er ekki meiri en
minn réttur.
Í fyrsta lagi skulum
við gera okkur grein fyrir því að þetta orð karlremba er ættað úr
koki konu. Það er frekar ólíklegt að einhver karlmaður tali um sig
sem rembu. Hugmyndir að einhver sé karlremba bendir til þess að
konunni sem samdi þetta orð hafi fundist einhver maður vera að
rembast. Þá sennilega rembast við að vera karl. Annars er lengri
útgáfa orðsins karlrembusvín sem segir þá að rembingurinn sé
svínslegur við að vera karl. Og þarna komum við að kjarna málsins.
Karlar rembast ekki við að vera karlar. Þeir eru það og ekkert nema
kynskiptaaðgerð gæti falið þá staðreynd. Og samt trauðla. Konur á
hinn bóginn rembast við að vera konur, húsmæður, mæður, beibur,
teknar alvarlega, vera röggsamar, vera viðurkenndar. Standa á sínu
og láta okkur karlmennina vita það að þær séu okkur jafnar, ef ekki
og virðist oft fremri sem er í sjálfu sér ágætt ef þær gætu selt
sjálfum sér hugmyndina.
Munurinn á okkur körlum
og konum liggur í því, þó það sé ekki algild regla að karlmenn
segja það sem þeir meina en konur segja eitthvað annað og verða svo
sárar ef þú sem karlmaður skildir ekki innihald þess sem sagt var.
Skv. þessu er karlremba (sem ég er þó algerlega ósáttur við að sé
einhver rembingur á bak við) karlmaður sem lætur ekki konur slá sig
út af laginu með misvísandi skilaboðum sínum. Heldur sínu striki,
trúr sinni sannfæringu.
Við skulum hafa það á
hreinu að þjóðfélags uppbyggingin sem var og sú sem er eru
gjörólíkar. Hér áður var ekki gert ráð fyrir að báðir aðilar væru á
vinnumarkaðinum. Hugsað lengra í stórfjölskylduna með öfum og ömmum
á heimili, var eiginkonan að stjórna heimilinu. Við erum að tala
um fyrir daga skyndibita og örbylgjupopps. Það að halda því fram að
það sé verk karlmanna að festa konur sínar við eldavélina er
helbert kjaftæði ættað frá feminískum legrembum sem vilja gera
karlmanninn ábyrgan fyrir öllu sem miður hefur farið. Ég hlustaði
um daginn á væluþáttinn hennar Óperu eitthvað, þar sem ein kona
sagði óttarlega bitur: „Mér finnst að verið sé að taka minn rétt af
mér.“ Þá var hún að tala um það að þar sem hún hafði meiri tekjur
en karlinn, og nýfætt barn þeirra hjóna þarfnaðist mikillar
umönnunar ákváðu þau að maðurinn yrði heimavinnandi. Taka hennar
rétt af henni? Hvað með rétt karla? Þarna gefur hún sér að hafa
umframréttindi yfir eiginmann sinn.
Karlremba (ekki remba)
er einfaldlega karlmaður sem er ekki afsakandi yfir því að vera með
utanáliggjandi kynfæri og skeggrót. Karlremba er maður sem ræktar
vini sína, áhugamál, framtíð fjölskyldu sem eiginkonu án þess að
láta hana stjórna hverja hann umgengst eða hvernig hann eyðir
frítíma sínum. Karlremba er ekki maður sem kúgar, niðurlægir eða
gerir lítið úr eiginkonu sinni. Það getur vel verið að honum
finnist það frekar í verkahring konunnar að sinna heimili og börnum
ef hann leggur meiri vinnu til. En það getur stafað af sameiginlegu
samkomulagi. Það hafa nefnilega báðir aðilar val! Ef eiginkona þín
er óánægð með stöðu sína í sambandinu er það á hennar ábyrgð að
breyta því. Við karlmenn eigum ekki að bera ábyrgð á því. Við berum
ábyrgð á okkar stöðu í sambandinu.
Félagslegu vandamálin
liggja hjá feminískum legrembum sem eru í heilögu stríði við allt
með tippi. Ef þær tækju til í eigin salarkynnum mætti breyta miklu
í þjóðfélaginu án þessarrar togstreitu sem einkennir
jafnréttisbaráttuna. Vitið þið t.d. um mikið af konum sem mæla
olíuna á bílnum sínum, eða skipta um dekk? Nei, þær vilja nefnilega
bara jafnrétti á sumum sviðum. Er mörgum mönnum dæmt forræði í
forræðisdeilum? Nei, í flestum tilfellum eiga þeir jafn mikinn
sjéns eins og landslið Grænlands í fótbolta gagnvart Mancester
United. (Ég veit ekkert um fótbolta en mig grunar að það gengi illa
fyrir Grænlendingana)
Að mati femínista erum
við allir karlrembur. Að mínu mati erum við ört deyjandi hópur sem
er að víkja fyrir mjúka manninum sem konur segjast vilja en hafna
svo síðar. „Karlkynsbeiban“ sem er eitthvað það agalegasta sem
hefur hent íslenskan karlpening síðan kaninn kom með sitt
kúlutyggjó. Þessir guttar með sína hræðilegur klippingu og stút á
vör eins og Penthouse-stelpa keyrandi um á GTi hljómtækjaboxum
virka á mig sem kynlaus fyrirbæri. Sennilega eru þetta afsprengi
biturra einstæðra mæðra sem hafa alið syni sína upp í því að Barbie
og Ken séu meðalviðmið.
Þegar þið segið
Íslenskt þjóðfélag lendum við í vandræðum. Stillum þessu upp þannig
að ég sé í hópi velmenntaðra kvenna á félagssviðinu. Það er mjög
auðvelt fyrir mig að varpa lítilli sprengju í hópinn með
athugasemdum eins og „með tilliti til þess að þið eruð konur, ætla
ég ekki að mótmæla þessu.“ Þessi litla setning verður að
kjarnorkusprengju í þessum hóp. Í öðrum hópi væri hún hundsuð. Í
þeim þriðja tekið sem gríni.
Ég hef lent í miklu
veseni með að vinna með sumum konum sem mér finnst vera á undan
sjálfum sér eða vanhæfar við það sem þær eru að gera. Ef ég lendi í
því með karlmann er auðvelt fyrir mig að koma leiðbeiningum til
skila. Gagnvart konum verður mín gagnrýni alltaf að því að það sem
er að, sé hjá mér ekki þeim. Þar af leiðandi halda þær áfram að
gera sömu mistök þó það séu aðrir að vinna með þeim!
Þarna hittið þið á
veikan punkt. Karmenn grobba sig. Já, karlmenn eru miklu meiri
karlrembur í sínum hópi.
En það er alveg eins
með konur. Ég hef nú hlustað á marga kerlingahópana á
veitingastöðum og Guðmundur góður! Striga- og sóðakjaftur kvenna í
sínum hóp er langtum meiri en karlmenn í hóp myndu nokkurn tíman
leyfa sér. Auk þess sem við segjum ekki neyðarsögur af mökum okkar
eins og konum í kippnum er gjarnt að gera.
Nei. Karlmaður sem
beitir konuna sína ofbeldi til að beygja hana undir sig er ekki
karlremba. Hann er níðingur. Sambönd og samskipti hjóna geta verið
á margan hátt og stundum stormasöm. Ofbeldi gagnvart eiginkonu eða
konum almennt er ekki sprottið af því að vera karlremba (skv. minni
skilgreiningu er karlremba meðvitaður karlmaður.) Örvæntingafullur,
lítil sál eða bógur, drykkjusjúkur, bitur, dópisti eða bara
hreinlega vond sál getur fengið einhverja upprisu í því að kúga
aðra en það að vera karlremba ætti í raun að koma í veg fyrir það
(skv. áður greindri skilgreinungu.)
Nei. Eins og konum er
gjarnt að tala þvert um hug sinn þá hafa t.d. rannsóknir leitt í
ljós að við grófari karlmenn erum líklegri til að verða fyrir
valinu til undaneldis hjá konum þó þær velji síðan „mjúka manninn“
sem maka. En þó það yrði sennilega seint viðurkennt af þessum
elskum, þá virka grófari, karlmannlegri menn með örugga sjálsmynd
betur fyrir örvandi ímyndunarafl kvenpeningsins.
Alþjóðlegust er sú yfirbót að drekka sig í hel. En þar skilur á
milli hins iðrandi syndara og sanns spámanns að sá síðarnefndi deyr
aldrei á einfaldan og yfirlætislausan hátt. Þess vegna er sjónrænn
dauðdagi þíns eða annarra forsenda eilífs lífs. Og sjá í apríl
1993 lokaði spámaðurinn David Koresh sig inni ásamt stuðningsmönnum
á búgarðinum í Waco í Texasfylki í Bandaríkjunum og lýsti yfir að
dómsdagur væri í nánd og þar með himnavist fyrir útvalda. En
himnaríki er þeim mun betra sem það er langt í burtu og
Alríkislögreglan mætti á setrið til að skakka leikinn og endaði sú
heimsókn með skotbardaga. Við tók margra daga umsátur sem endaði
þann 19. apríl þegar óðalið logaði og Koresh og stuðningsmenn hans
fengu sinn einkadómsdag. Þess má til gamans geta að það var ekki
ein kona sem tók þátt í þessum merka atburði.
Ég er fæddur hjá frjálsri þjóð, í ljómandi fallegu landi,
sem laust er við heimskingja, afætur, gula og svarta.
En nú sækir stíft af oss aríum mikill voði og vandi,
þessi vesaldarlýður hefur birst hér að betla og kvarta.
Mér finnst þetta ekki réttlátt þegar heimurinn hagar sér svona.
Hefnd vofir yfir. - Jafnvel forsetinn sjálfur var kona!
Í örvæntingu minni ég hrópaði á alvaldsins herra:
Hvað get ég gert? Svarið það minnti á hnerra:
Gefðu þeim blóm!
Gefa þeim blóm?
Já gefðu þeim blómavönd og rúsínupoka með hnetum.
Því miður er fluttur í götuna okkar kornungt
kynvillingsgrey.
Karlmönnum eins og mér verður illt við það eitt að sjá hann.
Ég spurði hann útí búð, svo allir heyrðu, hvort hann væri hrein
mey.
Helvítis auminginn roðnaði og mig langaði langmest að slá hann.
Hann dillar sér alveg eins og graðnaut með grettum og hlær.
Ég greip hann hér niðri á horni í myrkrinu í gær.
Þegar ég ætlaði að berja hann duglega og kýla hann í klessu!
Þá kallaði til mín rödd eins og prestu við messu:
Gefðu honum blóm!
Gefa honum blóm?
Já gefðu honum blómavönd og rúsínupoka með hnetum.
Ég er ekki með neina fordóma eða fornaldarviðhorf í neinu.
Aðeins frábrugðinn mönnum sem þora ekki að taka af skarið!
Mér finnst það sjálfgefið viðhorf að halda landinu hreinu,
hreinsa burt mannlífssorann svo við föllum ekki í sama farið
og stórþjóðir margar sem vandann vilja ekki sjá.
Slík viðhorf mega aldrei hérlendis fótfestu ná.
En ef maður segi eitthvað gegn þessum múhameðsdurtum og dóti
þá dynur þessi rödd fyrir ofan alltaf á móti:
Gefðu þeim blóm!
Gefa þeim blóm?
Já gefðu þeim blómavönd og rúsínupoka með hnetum.
Ég vona að þetta hafi áhrif á viðhorf fólks til manna sem eru
taldir karlrembur.
hahahahaha þetta er snilld